Κατοικία στο Καπανδρίτι
Αποστολή
To email στάλθηκε με επιτυχία

Η κατοικία διατάσσεται παράλληλα µε την κλίση του φυσικού εδάφους, ενώ όλοι οι χώροι εκµεταλλεύονται το νοτιοανατολικό προσανατολισµό και τη θέα που βρίσκεται σε αυτήν την κατεύθυνση.
Πρόθεση αποτέλεσε η απλή παράθεση όγκων, ευανάγνωστων και σαφώς διακριτών µέσα σε ένα αρκετά ανήσυχο τοπίο. Ο απλός σχεδιασµός διαταράσσεται από τη χρήση της µεταλλικής επένδυσης του κτιρίου που επαναπροσδιορίζει τη σχέση της απλής γεωµετρίας του χτισµένου µε το φυσικό περιβάλλον. Η μεταλλική επένδυση, ενώ ενισχύει τις απόλυτα κάθετες γωνίες, δηλαδή το περίγραµµα της κατασκευής, ανισχυροποιεί µε την υφή και το χρώµα της, - το οποίο αλλάζει συνεχώς εξαιτίας της οξείδωσης που υφίσταται - την ογκογεωµετρία της σύνθεσης. Αυτή η αντίφαση καταλύει τη στατικότητα της σύνθεσης και ενισχύει την άποψη για µια αρχιτεκτονική που δεν αποτελεί ένα κλειστό σύστηµα, αλλά ένα ανοικτό πεδίο.
Ο σχεδιασμός ορίζεται πάνω σε δύο άξονες κάθετους µεταξύ τους. Ενας όγκος µε διπλό ύψος, σχίζεται στα δύο από το χώρο εισόδου, επαναχρησιμοποιώντας την έννοια του hall και διαχωρίζοντας ταυτόχρονα τις δυο λειτουργικές ενότητες, τα υπνοδωμάτια και το χώρο διημέρευσης.
Ο διαχωρισμός επιτείνεται µε τη χρήση και ενός άλλου στοιχείου, της πισίνας, η οποία διεισδύει σε χαμηλότερο επίπεδο, εισέρχεται στο εσωτερικό της κατοικίας και γίνεται ορατή από το γυάλινο δάπεδο της εισόδου. Όριο ανάμεσα στο νερό της πισίνας και στο εσωτερικό του κτιρίου αποτελεί ένα γυάλινο βατό δάπεδο, που παίρνει τη μορφή γυάλινης εξέδρας.
Η επικοινωνία σε αυτό το επίπεδο είναι µόνο οπτική. Το υδάτινο στοιχείο γίνεται αντιληπτό από φωτοσκιάσεις του νερού που αντανακλώνται σε τοίχους στο εσωτερικό.
Ανάµεσα στον εσωτερικό και εξωτερικό χώρο, όριο αποτελεί το τοιχίο της εισόδου, από ανεπίχρηστο beton, στη βορινή πλευρά του κτιρίου, που λειτουργεί ως ενδιάµεσο φίλτρο. Είναι το όριο της αποµόνωσης, της προστασίας, της ασφάλειας, της υπόµνησης της φύσης. Το τοιχίο αποκολλάται µε τη δηµιουργία µιας µεταβατικής ζώνης, µιας κατακόρυφης σχισµής, µέσα στην οποία εντάσσονται οι κατακόρυφες κινήσεις.
Ένα ευθύγραµµο κλιµακοστάσιο οδηγεί στο υπόγειο, συνδέοντας λειτουργικά και οπτικά τους χώρους. Ο φωτισµός από την οροφή επιτείνει αυτή την πρόθεση. Αντίθετα, η νότια πλευρά της εισόδου ανοίγεται όλη προς τη θέα και το φως, κάνοντας δισδιάκριτο το όριο εντός - εκτός.
Οι λειτουργίες στον ενιαίο χώρο διαχωρίζονται βάσει ποιοτικών χαρακτηριστικών, όπως το φως και η θέαση. Πρόκληση αποτέλεσε η σπουδή πάνω στην έννοια “open plan”. Το τζάκι χρησιµοποιείται εδώ ως διάτρητο όριο δύο λειτουργιών, σαν ένα κατακόρυφο επίπεδο που διαχωρίζει αλλά ταυτόχρονα ενοποιεί οπτικά τις δύο λειτουργίες του καθιστικού και του φαγητού. Η κουζίνα σαν χώρος µε ιδιαίτερες απαιτήσεις, αυτές ενός εργαστηρίου, διαχωρίζεται µορφολογικά και ογκοπλαστικά, αποτελώντας το µονώροφο κοµµάτι της κατοικίας.
Παράλληλα, ο σχεδιασμός του μπάνιου ακολουθεί και εδώ το minimal ύφος, με το φυσικό φωτισμό και αερισμό να εξασφαλίζουν τις απαιτούμενες αρχιτεκτονικές ποιότητες. Τέλος, επιδιώχτηκε ο βιοκλιµατικός σχεδιασµός της κατοικίας µε τη χρήση του φυσικού φωτισµού, ειδικών υαλοστασίων σχεδόν µηδενικής εκποµπής, περσίδων αερισµού, αλλά και µε τη χρήση φεγγιτών και εξωτερικής θερµοµόνωσης.


Αρχιτεκτονική μελέτη: ΜοΜarch Lena Moulopoulou - Efi Mantzari
Φωτογράφηση: George Kordakis

   
Tags
^ Back to Top